Τι θα ήταν ο βασιλιάς Αρθούρος χωρίς το Εξκάλιμπέρ του;
Πιθανότατα θα ήταν απλά ο Αρθούρος ένας κοινός άνθρωπος, ίδιος με όλους τους άλλους κοινούς ανθρώπους του βασιλείου του.
Τι θα γινόταν λοιπόν αν έχανε αυτό το πολύτιμο αντικείμενο που τον χαρακτηρίζει; Πως θα συνέχιζε η ζωή του ως απλός άνθρωπος; Πως θα ένιωθε, πως θα αντιμετώπιζε τις δυσκολίες της ζωής και με τι πρόσωπο θα έβγαινε στην κοινωνία;
Είναι η πολύ περίπλοκη περίπτωση όπου ένα αντικείμενο σε αντιπροσωπεύει τόσο πολύ, που παύει πλέον να είναι άλλο ένα αντικείμενο και πλέον είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητάς σου. Δεν είναι μόνο ότι όλοι σε αναγνωρίζουν από αυτό, αλλά και το ότι εσύ ο ίδιος αντιμετωπίζεις τον κόσμο μέσα από αυτό.
Με άλλο αέρα πας στη μάχη με το εξκάλιμπερ απ' ότι αν πας με ένα οποιοδήποτε άλλο σπαθί, κι ας είναι και κατάνα που κόβει περισσότερο.. όποια δυσκολία και να βρεθεί μπροστά σου, έχεις πάντα μαζί σου το εξκάλιμπερ, που μπορεί να μην είναι τίποτα περισσότερο από τα άλλα σπαθιά, αλλά ο μύθος που το περιβάλλει έχει γίνει κομμάτι σου κι έτσι κι εσύ ζεις μέσα από αυτό το σπαθί. Οι άλλοι σε αναγνωρίζουν από αυτό κι εσύ βλέπεις τον κόσμο ως ιδιοκτήτης - μέρος του και κινείσαι ανάλογα, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνεις. Η αυτοπεποίθηση που σου χαρίζει το εξκάλιμπερ το κάνει απείρως κοφτερότερο, σε κάνει να λαχταράς τη μάχη.
Όταν λοιπόν χαθεί το αντικείμενο, δεν χάνεις απλά ένα αντικείμενο, αλλά ένα τεράστιο κομμάτι του εαυτού σου. Είναι σαν να κατεβαίνεις στο στέκι σου και ξαφνικά να μην αναγνωρίζεις κανέναν.
Ακόμα κι αν αντικαταστήσεις το παλιό (και παρωχημένης τεχνολογίας) εξκάλιμπερ με ένα άλλο όπλο, καλύτερο σε κάθε τομέα, ακόμα και τότε το κενό που άφησε το δικό σου εξκάλιμπερ δεν γεμίζει. Λείπει ο μύθος, τα κοινά βιώματα και κυρίως το κομμάτι του εαυτού σου που είχε εισχωρήσει στο παλιό, δικό σου εξκάλιμπερ.
Τι σου μένει τώρα φτωχέ μου Αρθούρε για να ξαναγίνεις ο βασιλιάς; Θα πρέπει να βγεις από τη σκιά του εξκάλιμπερ. Θα πρέπει μόνος σου να δημιουργήσεις ένα νέο θρύλο, με λάβαρο εσένα, τον χαρακτήρα σου και τις πράξεις σου αντί για το αντικείμενο που τις εκτελεί. Θα πρέπει εσύ να γίνεις ο θρύλος.
Θα είναι δύσκολο χωρίς το εξκάλιμπερ, καθώς όλη η ευθύνη μεταβιβάζεται πάνω σου, χωρίς να έχεις την ψευδαίσθηση της θείας χάρης ή της υπερδύναμης. Όλη η δύναμη που χρειάζεσαι θα πρέπει να είναι η δική σου και όχι του όπλου σου. Και παλιά η δική σου ήταν, απλά δεν το ήξερες. Το δύσκολο είναι να το συνειδητοποιήσεις.

Svelon 

Πολύ υπέρ του καταναλωτισμού το κείμενο σου! Αλλά ο Αρθούρος έγινε Βασιλιάς επειδή το Εξκάλιμπερ του το έδωσε . Σύμφωνα με τους Monty Python αυτή ήταν βάση του πολιτικού τους συστήματος και για αυτό έγινε Βασιλιάς.
Άρα για σένα το μόνο που πρέπει να βρεις είναι μια "Κυρά της Ασφάλτου". ;-)
Από Χάρης | Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011 7:30 μμ
E oxi kai na parousiazeis to Coupe os Excalibur...To mono pragma koino pou exoun einai oti itan kai ta dio kollimena se ena vraxo.
Thimisou omos oti o thrylos tou Arthourou ksekinise afou evgale to Excalibur apo tin petra! o thrylos sou Svelon, den stamataei edo!San Leon-tari tha vrixitheis gia na thymiseis stous allous poios einai ovasilias tis Zouglas
Από Toni | Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011 7:48 μμ
Αγαπητέ φίλε Σβελόνι,
Το είδα και στο fb γιατί υπολόγισα ότι μόλις έβλεπες το σχόλιο μου θα με ρωτούσες που είναι το spider (θα στο κατεβάσω αύριο το πρωί) οπότε έκανα το κορόιδο... Τώρα όμως το ξαναβλέπω μπροστά μου οπότε θα γράψω. Κατά τη γνώμη μου ο βασιλιάς Αρθούρος χωρίς το εξκάλιμπερ του θα ήταν πάλι βασιλιάς Αρθούρος. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι το εξκάλιμπερ ήταν απλά ένα σπαθί που δε δούλευε για οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο, παρα μόνο για τον Αρθούρο. Οπότε τάπα... το σπαθί έπαιρνε δύναμη από τον Αρθούρο και ότι το αντίθετο. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ο πρώην κουβάς σου με άφηνε παγερά αδιάφορο, για να μη πω ότι δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να οδηγήσω αυτή τη μαούνα... για σένα όμως ήταν soupercar...
Από mtzo | Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011 8:31 μμ
Η αναγνώριση της ψευδαίσθησης είναι η αρχή της αυτογνωσίας... και της ενηλικίωσης θα έλεγα... Όμως ο (προσωπικός μας) μύθος είναι πάντα το καταφύγιο της χαμένης παιδικής αθωότητας (ανευθυνότητας κατ' άλλους) και ασπίδα για τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής. Πάντα θα είναι κομμάτι μας και πάντα θα ζει στα όνειρά μας. Δίνει προσωπικότητα στα αντικείμενα (εξ άλλου μέρος της προσωπικότητας δεν είναι και οι ιδιαιτερότητες του κάθε μυθικού αντικειμένου, "έμψυχου" ή "άψυχου"?)
Από ΒΒ | Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011 11:30 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Τo σχόλιό σας
Τα σχόλια δημοσιεύονται κατόπιν έγκρισης, για την αποφυγή spam