Driving

7 Δεκεμβρίου 2008 και η Ελλάδα φλέγεται. Οι δρόμοι έχουν γεμίσει επαναστατημένους κουκουλοφόρους και οπλισμένους αστυνόμους. Όχι όλοι οι δρόμοι όμως. Οι εθνικές οδοί είναι 100% cops free. Και όπως ήταν φυσικό τα όρια πλέον διαβάζονται ως κατώτερα. Ποιος άλλωστε θέλει να μείνει πολύ ώρα μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του τέτοιες ώρες;

Έτσι λοιπόν, μαζί με τα λιγοστά αυτοκίνητα που είναι έξω κατά τις 8 περιμένω στο φανάρι της Εθνικής (ναι, η Εθνική έχει και φανάρια εδώ) μαζί με τον φίλο Μιχάλη. Δεν έχω σκοπό να πάω "νόμιμα" - ο δρόμος παραείναι άδειος για να πάει χαραμισμένος- αλλά ούτε και να το "σκίσω". Όμως με το που άναψε το πράσινο όλα άλλαξαν.

Ξεκίνησα χωρίς ιδιαίτερη καθυστέρηση αλλά χωρίς να το καταλάβω κάτι με προσπέρασε από αριστερά, παρόλο που ήμουν στην αριστερή λωρίδα.. μα τι ήταν αυτό; και πως είναι δυνατόν να πήγαινε τόσο γρήγορα μόλις άναψε το φανάρι! Γρουμφ, προφανώς είχε πάρει ήδη φόρα και δεν έκοψε καθόλου στο φανάρι ο αθεόφοβος. Κάτσε τον προλαβαίνω. Μα τι βλέπω.. είναι ένα φυσιολογικότατο getz! Ούτε καν περίεργη εξάτμιση δεν έχει. Κάτι δεν πάει καλά... τώρα θα δει. Και γκαζώνω.

Τρέχω εγώ, τρέχει κι αυτός.

Μπροστά αυτός, πίσω του εγώ.

Τρέχει αυτός, τρέχω κι εγώ.

Κατηφορική, πολύ ανοιχτή στροφή, ούτε 500 μέτρα απ το φανάρι και ήδη βάζω 5η. "Χμ, πολύ γρήγορα δεν πάμε;" αναρωτιέμαι. Ο Μιχάλης δίπλα συνεχίζει την απορία μου.. "Μα καλά με πόσα πάει ο τύπος;" Με πολλά.

Η aftermarket ηλιοροφή αρχίζει να σφυρίζει. Αν τελειώσει η στροφή και έρθει στα ίσα του το εύκαμπτο σασί θα σκάσει σκέφτομαι και συνεχίζω να γκαζώνω. Το getz πάντα μπροστά μου και κάτι μου λέει ότι επιτέλους η απόσταση σταθεροποιείται. "Μα με πόσα πάει;" Ίσα που προλαβαίνω να ρίξω μια ματιά στο στροφόμετρο και με την περιφερειακή όραση καταλαβαίνω ότι και το κοντέρ είναι σε πολύ υψηλές τιμές..

Η στροφή τελειώνει, "wow γιατί νόμιζα ότι ήταν μεγαλύτερη αυτή η στροφή;" ρωτάει ο Μιχάλης. "Τι να σου πω" του απαντάω, "μάλλον έχεις καιρό να περάσεις από 'δω.." Με κοιτάει στραβά με ένα μισό χαμόγελο. Δεν τον βλέπω αλλά το νιώθω. Μα γιατί σφυρίζει ακόμα η ηλιοροφή; αφού είμαστε πλέον στην ευθεία! Κοιτάω γρήγορα το κοντέρ και καταλαβαίνω. Έπρεπε στο τελευταίο service να αλλάξω και λάστιχο στην ηλιοροφή, αλλά βέβαια τότε θα είχα πρόβλημα με την αντένα και την παλιά αεροτομή και τις χαραμάδες της. Δεν πειράζει, τουλάχιστον το κράτημα είναι άψογο, ούτε καν ελάφρωσε το τιμόνι... και συνεχίζω να πιέζω.

Η ευθεία φαίνεται να βοηθάει και το getz. Είναι ακόμα μπροστά μου και το μόνο που βλέπω είναι το μπλε χρώμα του και τα φώτα να ζωγραφίζουν τη διαδρομή στο σκοτάδι. Προσπερνάμε ένα φορτηγό κι ακούω τον Μιχάλη να λέει "καλά, φαντάζομαι τη φάτσα του.. α και να σου πω, μου φτάνει ένα σπασμένο χέρι, δεν θέλω άλλο". Κάνω ότι δεν τον άκουσα καθώς όλη μου η προσοχή είναι στραμμένη στο δρόμο. Και το σφύριγμα της ηλιοροφής. Θα αντέξει; Θα τον φτάσω; Μήπως να το πουλήσω το όχημα, να πάρω ένα getz; Μπα, το getz είναι ακριβότερο, ακόμα και μεταχειρισμένο. Στα τέτοια μου, και αγγίζω αυτό μου μέχρι πρότεινως νόμιζα για τελική.

Ο Μιχάλης κοιτάει το κοντέρ και η έκπληξή του φωτίζει το χώρο. "ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!" κοιτάζω να δω κι εγώ.. κοιτάει έξω απ το παράθυρο "για να μη βλέπει" κι εν τω μεταξύ έχουμε πάρει ήδη άλλα 10χλμ/ώρα... αποφασίζω πως το σφύριγμα της ηλιοροφής δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του, θυμάμαι την τιμή της βενζίνης, κοιτάω το getz που εξακολουθεί να κερδίζει απόσταση και αφήνω το γκάζι. Αυτό ήταν, κόβω σιγά σιγά, πιάνω 100 και κάνω δεξιά. Πως έγινε αυτό; Πως το έκανε; Ένα απλό getz και τον έκανα μάγκα. Μα πόσο αργός είμαι τέλος πάντων;

Προσοχή: η ιστορία αυτή, αν και βασισμένη σε αληθινά γεγονότα είναι φανταστική. Όποιος φαντασμένος θέλει να επαναλάβει το σκηνικό είναι και πολύ μαλάκας.

Από svelon στις 12/1/2010 @ 12/1/2010 12:22
Permalink