Driving

7 Δεκεμβρίου 2008 και η Ελλάδα φλέγεται. Οι δρόμοι έχουν γεμίσει επαναστατημένους κουκουλοφόρους και οπλισμένους αστυνόμους. Όχι όλοι οι δρόμοι όμως. Οι εθνικές οδοί είναι 100% cops free. Και όπως ήταν φυσικό τα όρια πλέον διαβάζονται ως κατώτερα. Ποιος άλλωστε θέλει να μείνει πολύ ώρα μακριά από την ασφάλεια του σπιτιού του τέτοιες ώρες;

Έτσι λοιπόν, μαζί με τα λιγοστά αυτοκίνητα που είναι έξω κατά τις 8 περιμένω στο φανάρι της Εθνικής (ναι, η Εθνική έχει και φανάρια εδώ) μαζί με τον φίλο Μιχάλη. Δεν έχω σκοπό να πάω "νόμιμα" - ο δρόμος παραείναι άδειος για να πάει χαραμισμένος- αλλά ούτε και να το "σκίσω". Όμως με το που άναψε το πράσινο όλα άλλαξαν.

Ξεκίνησα χωρίς ιδιαίτερη καθυστέρηση αλλά χωρίς να το καταλάβω κάτι με προσπέρασε από αριστερά, παρόλο που ήμουν στην αριστερή λωρίδα.. μα τι ήταν αυτό; και πως είναι δυνατόν να πήγαινε τόσο γρήγορα μόλις άναψε το φανάρι! Γρουμφ, προφανώς είχε πάρει ήδη φόρα και δεν έκοψε καθόλου στο φανάρι ο αθεόφοβος. Κάτσε τον προλαβαίνω. Μα τι βλέπω.. είναι ένα φυσιολογικότατο getz! Ούτε καν περίεργη εξάτμιση δεν έχει. Κάτι δεν πάει καλά... τώρα θα δει. Και γκαζώνω.

Τρέχω εγώ, τρέχει κι αυτός.

Μπροστά αυτός, πίσω του εγώ.

Τρέχει αυτός, τρέχω κι εγώ.

Κατηφορική, πολύ ανοιχτή στροφή, ούτε 500 μέτρα απ το φανάρι και ήδη βάζω 5η. "Χμ, πολύ γρήγορα δεν πάμε;" αναρωτιέμαι. Ο Μιχάλης δίπλα συνεχίζει την απορία μου.. "Μα καλά με πόσα πάει ο τύπος;" Με πολλά.

Η aftermarket ηλιοροφή αρχίζει να σφυρίζει. Αν τελειώσει η στροφή και έρθει στα ίσα του το εύκαμπτο σασί θα σκάσει σκέφτομαι και συνεχίζω να γκαζώνω. Το getz πάντα μπροστά μου και κάτι μου λέει ότι επιτέλους η απόσταση σταθεροποιείται. "Μα με πόσα πάει;" Ίσα που προλαβαίνω να ρίξω μια ματιά στο στροφόμετρο και με την περιφερειακή όραση καταλαβαίνω ότι και το κοντέρ είναι σε πολύ υψηλές τιμές..

Η στροφή τελειώνει, "wow γιατί νόμιζα ότι ήταν μεγαλύτερη αυτή η στροφή;" ρωτάει ο Μιχάλης. "Τι να σου πω" του απαντάω, "μάλλον έχεις καιρό να περάσεις από 'δω.." Με κοιτάει στραβά με ένα μισό χαμόγελο. Δεν τον βλέπω αλλά το νιώθω. Μα γιατί σφυρίζει ακόμα η ηλιοροφή; αφού είμαστε πλέον στην ευθεία! Κοιτάω γρήγορα το κοντέρ και καταλαβαίνω. Έπρεπε στο τελευταίο service να αλλάξω και λάστιχο στην ηλιοροφή, αλλά βέβαια τότε θα είχα πρόβλημα με την αντένα και την παλιά αεροτομή και τις χαραμάδες της. Δεν πειράζει, τουλάχιστον το κράτημα είναι άψογο, ούτε καν ελάφρωσε το τιμόνι... και συνεχίζω να πιέζω.

Η ευθεία φαίνεται να βοηθάει και το getz. Είναι ακόμα μπροστά μου και το μόνο που βλέπω είναι το μπλε χρώμα του και τα φώτα να ζωγραφίζουν τη διαδρομή στο σκοτάδι. Προσπερνάμε ένα φορτηγό κι ακούω τον Μιχάλη να λέει "καλά, φαντάζομαι τη φάτσα του.. α και να σου πω, μου φτάνει ένα σπασμένο χέρι, δεν θέλω άλλο". Κάνω ότι δεν τον άκουσα καθώς όλη μου η προσοχή είναι στραμμένη στο δρόμο. Και το σφύριγμα της ηλιοροφής. Θα αντέξει; Θα τον φτάσω; Μήπως να το πουλήσω το όχημα, να πάρω ένα getz; Μπα, το getz είναι ακριβότερο, ακόμα και μεταχειρισμένο. Στα τέτοια μου, και αγγίζω αυτό μου μέχρι πρότεινως νόμιζα για τελική.

Ο Μιχάλης κοιτάει το κοντέρ και η έκπληξή του φωτίζει το χώρο. "ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ!" κοιτάζω να δω κι εγώ.. κοιτάει έξω απ το παράθυρο "για να μη βλέπει" κι εν τω μεταξύ έχουμε πάρει ήδη άλλα 10χλμ/ώρα... αποφασίζω πως το σφύριγμα της ηλιοροφής δεν πρόκειται να σταματήσει από μόνο του, θυμάμαι την τιμή της βενζίνης, κοιτάω το getz που εξακολουθεί να κερδίζει απόσταση και αφήνω το γκάζι. Αυτό ήταν, κόβω σιγά σιγά, πιάνω 100 και κάνω δεξιά. Πως έγινε αυτό; Πως το έκανε; Ένα απλό getz και τον έκανα μάγκα. Μα πόσο αργός είμαι τέλος πάντων;

Προσοχή: η ιστορία αυτή, αν και βασισμένη σε αληθινά γεγονότα είναι φανταστική. Όποιος φαντασμένος θέλει να επαναλάβει το σκηνικό είναι και πολύ μαλάκας.

Από svelon @ 12/1/2010 12:22
Permalink | Σχόλια

_{© Svelon 2009}

Ναι, το ξέρω πως νιώθετε για τα SUV. Κι εγώ, κι οποιοσδήποτε δεν έχει SUV, το ίδιο νιώθουμε. Όπως και να το κάνουμε δεν αντέχω να τα βλέπω. Μοιάζουν με βανάκια ή κουτιά στην καλύτερη, έχουν θηριώδεις κινητήρες χωρίς να είναι σπορ (what a waste of gas!), είναι τεράστια χωρίς λόγο, είναι πανάκριβα επίσης χωρίς λόγο και πολλά από αυτά είναι εντελώς αντιαισθητικά.

Πέρα από αυτά, τα περισσότερα SUV από μόνα τους διαψεύδουν το εαυτό τους. Λανσάρονται ως "τζιπ" ενώ δεν έχουν καν τετρακίνηση, σχεδόν κανένα από αυτά δεν έχει λάστιχα κατάλληλα για εκτός δρόμου εξορμήσεις, οι χώροι τους δεν είναι εν τέλη πολύ μεγαλύτεροι από ένα "κανονικό" αυτοκίνητο, οι αναρτήσεις τους παραπέμπουν ευκολότερα σε βάρκα παρά σε αυτοκίνητο, ενώ τουλάχιστον ένα από αυτά έχει τόσο χαμηλά τις μπάρες των αναρτήσεων, που κάνει τα χαμηλωμένα saxόραλλα να δείχνουν ψηλά!

Συνηθίζουμε να τους καταλογίζουμε όλα τα κακά του κόσμου: αν κάποιος μας πει ότι είδε ένα αυτοκίνητο πάνω σε πεζοδρόμιο, τότε σίγουρα είναι SUV. Είμαστε σίγουροι πως ο ιδιοκτήτης τους δεν έχει να το πληρώσει και σε δυο χρόνια θα του το πάρει η τράπεζα, όπως επίσης ότι στην ουσία δεν έχει να φάει, αλλά κυκλοφορεί "με την τζιπούρα" για να πουλάει μούρη. Επίσης είναι δεδομένο ότι δεν έχει αγγίξει ποτέ χώμα, παρόλη την "off road" εμφάνιση.

Όλοι περιμένουμε λοιπόν τη μέρα που όλοι αυτοί οι τύποι με τα SUV θα πληρώσουν τα κρίματά τους. Χαμογελάμε χαιρέκακα όταν φορολογούνται περισσότερο (ακόμα κι αν μας παίρνει κι εμάς οι μπάλα). Καμαρώνουμε ότι "Χα! Καλά να πάθουν, τώρα με τις τιμές της βενζίνης στα ύψη να δω τι θα τα κάνουν τα Σαβ τους!". Διατυμπανίζουμε ότι "Μμμ, σιγά! Το πάμφθηνο και πανάρχαιο Niva πάει παντού καλύτερα από αυτό" (δεν μετράμε ποτέ μα ποτέ την άνεση σε αυτές τις άτυπες κόντρες βέβαια). Απολαμβάνουμε το χρόνο που περιμένουμε βλέποντας ένα SUV να προσπαθεί να χωρέσει σε μια απλή θέση παρκαρίσματος με χίλια ζόρια. Εκστασιαζόμαστε με τη νέα επερχόμενη ηλίθια μόδα "μικρό πανάκριβο βλακώδες όχημα" τύπου Aston Martin - IQ που θα κάνει τα SUV να ψάχνονται για διαιτολόγο. Και μετά από όλα αυτά ζούμε για τη στιγμή που "θα περάσει η μόδα τους" κι όλα αυτά τα άσχημα πράγματα θα γεμίζουν απλά χωματερές.

Όμως στην πραγματικότητα δεν θα γίνει καθόλου έτσι. Δεν θα γίνει καμία επανάσταση ενάντια στα "χαζά" αυτοκίνητα. Δεν θα εξαφανιστούν στιγμιαία από προσώπου γης κι όλα θα γίνουν όπως πριν. Γιατί όχι φίλε αγανακτησμένε οδηγέ, η επανάσταση δεν θα έρθει απλά και μόνο επειδή δεν έτυχε να είσαι στην "ευνοούμενη τάξη" και έχεις νεύρα μέσα σου. Για να γίνει μια επανάσταση πρέπει να υπάρχει υπόβαθρο, συγκεκριμένη και βάσιμη αντίθετη άποψη, να υποστηρίζεται από την πλειοψηφία ενσυνείδητα και να ευνοείται από τις τρέχουσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Και, όχι, τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει.

Αντίθετα, τα SUV απλά θα αφομοιωθούν με τα υπόλοιπα και σιγά σιγά όλα τα αυτοκίνητα θα έχουν λίγο SUV DNA μέσα τους. Όλοι εντέλει θα οδηγούμε κάτι που δεν θα είναι SUV μεν, αλλά ούτε και σεντάν, ούτε χάτσμπακ ακριβώς. Θα είναι, όπως γίνεται πάντα, κάτι ενδιάμεσο. Λίγο απ' όλα.

Από svelon @ 16/12/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Όταν μάθαινα οδήγηση, διάφοροι μέντορες μου λέγανε "ε, αυτό, θα έρθει με την εμπειρία" ή "ο καλός οδηγός είναι ο έμπειρος οδηγός" κλπ. Και πείσμωνα γιατί, όπως και να το έκανα, η οδηγική μου εμπειρία ήταν δεν ήταν 2 μηνών και τσαντιζόμουν γιατί ήταν σαν να μου έλεγαν έμμεσα ότι δεν είμαι καλός οδηγός. Τελικά όμως τι είναι αυτή η εμπειρία; Καλά, τα βασικά να αλλάζεις ταχύτητες χωρίς καν να το σκέφτεσαι και να μη χρειάζεται προσπάθεια για να οδηγήσεις γενικότερα, είναι θέμα εξάσκησης και μπορείς να το μάθεις με λίγες μέρες επιμονής. Αυτό εννοούσαν όμως;

Πιστεύω πως όχι, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαιναν. Ας δούμε μια μικρή λίστα με κάποια πράγματα που πιστεύω πως πρέπει ως οδηγός να ζήσεις για να γίνεις "καλύτερος οδηγός" (ότι κι αν σημαίνει αυτό).

1. Να τρακάρεις. Ναι, καλά διάβασες. Όπως ένας καλός καπετάνιος πρέπει να έχει ζήσει τουλάχιστον ένα ναυάγιο, έτσι κι ο οδηγός πρέπει να ζήσει τουλάχιστον μια τράκα. Δεν λέω να το κάνεις επίτηδες, αλλά σίγουρα με το τρακάρισμα νιώθεις πάνω σου ότι αυτά που λένε στην τηλεόραση για ατυχήματα με τραγικές συνέπειες δεν είναι και τόσο μακριά κι έξω από εσένα. Επίσης έτσι καταλαβαίνεις ως ένα βαθμό τα όρια της ασφάλειάς σου.
2. Να οδηγήσεις ένα ψηλό φορτηγό σε κίνηση σε κανονικούς (έως στενούς) δρόμους. Από εκεί βλέπεις τα υπόλοιπα αυτοκίνητα απλά σαν ένα σμήνος εμπόδια. Η επιτάχυνση και η επιβράδυνση είναι κατά πολύ χειρότερες από ενός επιβατικού αυτοκινήτου, όπως και οι διαστάσεις. Η αίσθηση που έχεις για το χώρο αλλάζει εντελώς. Καταλαβαίνεις επίσης γιατί έχει νόημα να παρκάρεις με τις ρόδες σε ευθεία (δε χωράει το φορτηγό αλλιώς), γιατί πρέπει να σταματάς στο πορτοκαλί και γενικά γιατί υπάρχουν πολλές από τις διατάξεις του ΚΟΚ.
3. Να οδηγήσεις ποδήλατο στην κίνηση. Εκεί πραγματικά καταλαβαίνεις τι θα πει αμυντική οδήγηση. Θες δε θες.
4. Να υδρολισθήσεις. Έτσι μόνο κατανοείς τι σημαίνει "στη βροχή γλιστράει" και πόσο πιο φυλαγμένα πρέπει να οδηγείς σε βρεγμένο δρόμο.
5. Να κάνεις "χειρόφρενα" σε μια άδεια αλάνα τουλάχιστον μια φορά. Εκτός του ότι είναι διασκεδαστικότατο, βοηθάει στο να βρεις τα όρια του αυτοκινήτου, τη συμπεριφορά του κατά τη μετατόπιση βάρους και πως να χειριστείς κάτι φαινομενικά εκτός ελέγχου.
6. Να οδηγήσεις αυτοκίνητα τουλάχιστον δύο διαφορετικών φιλοσοφιών. Αν έχεις SUV, να οδηγήσεις ένα χαμηλωμένο, αν έχεις "γρήγορο" να οδηγήσεις ένα "αργό", αν έχεις supermini να οδηγήσεις ένα station wagon. Αυτό σε βοηθάει στο να καταλάβεις ότι δεν είναι όλα τα αυτοκίνητα ίδια και κυρίως το γεγονός ότι κάτι που για εσένα είναι εύκολο και αυτονόητο μπορεί με άλλο όχημα να μην είναι, οπότε και η συμπεριφορά σου στο δρόμο αλλάζει.
7. Να βρεθείς σε ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είναι πάρα πολύ καλός. Παρατηρώντας πολλές φορές μαθαίνουμε πολλά.
8. Να βρεθείς σε ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είναι πάρα πολύ κακός. Υπάρχουν λάθη πολύ διδακτικά που ίσως ποτέ να μη φανταζόσουν ότι μπορούν να γίνουν ή βλέπεις τα δικά σου λάθη σε υπερμετρικό βαθμό, κάτι που σε μαθαίνει τι να αποφεύγεις.
   
9. Να πλύνεις μόνος σου το αυτοκίνητό σου. Πλένοντάς το, όχι μόνο το καθαρίζεις, αλλά το γνωρίζεις κιόλας. Επειδή αναγκαστικά έρχεσαι πολύ κοντά σε κάθε σημείο του αυτοκινήτου, η κάθε μικρή λεπτομέρεια του design, αλλά κυρίως και της λειτουργικότητάς του, σου αποκαλύπτεται δια μέσου της αφής, της πιο άμεσης αίσθησης.
10. Να οδηγήσεις με ξεφούσκωτα λάστιχα και αμέσως μετά το ίδιο όχημα με φουσκωμένα. Η διαφορά είναι τόσο εμφανής, που αποκλείεται να παραλήψεις έλεγχο πίεσης όποτε βρίσκεσαι στο βενζινάδικο.
    

Από svelon @ 20/11/2009 13:30
Permalink | Σχόλια

Και ήρθε η ώρα να συμμετάσχω σε ένα ράλλυ σαν κάτι παραπάνω από απλός θεατής. Τι; όχι, όχι, δεν έτρεχα με το πιστό μου αυτοκίνητο. Ούτε νοίκιασα κάποιο αγωνιστικό ειδικά για την περίπτωση. Απλά δέχτηκα την πρόσκληση να γίνω εθελοντής φύλακας στο 31ο Rally Κρήτης. Όσοι ξενέρωσαν μπορούν τώρα να σταματήσουν να διαβάζουν.

Κατ' αρχάς ας εξηγήσουμε τι συμβαίνει κατά τη διοργάνωση ενός ράλλυ, το backstage εν ολίγοις. Πέρα από τους αγωνιζόμενους, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα (πιθανότατα περισσότεροι από τους αγωνιζόμενους) που τρέχει πάνω κάτω από μέρες πριν, ώστε να διεξαχθεί με ασφάλεια το ράλλυ. Υπάρχουν άτομα που συντονίζουν, άτομα που κάνουν τις επαφές με τις τοπικές αρχές (για κλείσιμο δρόμων, παροχή υποστήριξης από την αστυνομία, την πυροσβεστική, το ΕΚΑΒ κλπ), άνθρωποι που στήνουν τον εξοπλισμό για τις χρονομετρημένες ειδικές διαδρομές, κριτές, αγωνοδίκες, άλλοι που ασχολούνται με την διαφήμιση του αγώνα, κάποιοι που βρίσκουν χορηγούς και πολλοί ακόμα που προσφέρονται ως εθελοντές. Οι εθελοντές μοιράζονται σε "φύλακες" και "ενδιάμεσους" και είναι αυτοί που στήνονται σε προκαθορισμένα σημεία κατά μήκος των ειδικών διαδρομών και φροντίζουν ώστε θεατές και αγωνιζόμενοι να παραμένουν ασφαλείς, μεταφέροντας μέσω ασυρμάτου ό,τι βλέπουν στους υπεύθυνους της οργάνωσης.

Τα οφέλη ενός φύλακα είναι μηδαμινά, αλλά η όλη εμπειρία εν τέλη θα μου μείνει αξέχαστη. Από το ράλλυ μπορεί να είδα λίγα πράγματα (ουσιαστικά μόνο μια -καλή- φουρκέτα), αλλά η διαδικασία του να φτάσω εκεί ήταν ανεπανάληπτη.

Όλα ξεκίνησαν νωρίς το πρωί της Κυριακής, κατά τις 6.30 όπου πριν με ξυπνήσει το ξυπνητήρι μια πολύ δυνατή βροντή το πρόλαβε. Έβρεχε καταρρακτωδώς και οι δρόμοι είχαν ήδη πλημμυρίσει. Δεν δίστασα όμως και βγήκα έξω, μπήκα στο αυτοκίνητο και βούτηξα στο δρόμο. Το ραντεβού ήταν στην άλλη μεριά της πόλης και πρώτα θα παραλάμβανα άλλον ένα φίλο φωτογράφο, τον Μιχάλη. Μπήκε στο αυτοκίνητο στάζοντας, και συνεχίσαμε τη βαρκάδα προς τον αγώνα.

Ήμασταν νυσταγμένοι, αλλά ενθουσιασμένοι για τον αγώνα και έτσι κατευθυνθήκαμε στο σημείο συνάντησης, ενώ η βροχή δυνάμωνε. Σύντομα όμως διαπιστώσαμε ότι οι δρόμοι πλημμύριζαν γρήγορα και ο ένας μετά τον άλλο έκλειναν από επιπλέοντες άδειους κάδους, μεγάλα πλαστικά οδοφράγματα ή απλά νερό.. Αλλάξαμε τρεις φορές διαδρομή, κι αφού περάσαμε από χείμαρρους, ποτάμια και πλημμυρισμένες γέφυρες φτάσαμε στο σημείο συνάντησης με 20 λεπτά καθυστέρηση. Φυσικά είχαν όλοι φύγει, οπότε συνεχίσαμε μόνοι μας προς την πρώτη ειδική, δηλαδή το Καστέλι.

Η πυκνή βροχή, όπως ίσως θα ξέρετε, προκαλεί πολλά προβλήματα. Δεν δουλεύουν τα φανάρια, η ορατότητα περιορίζεται στο ένα μέτρο, τα φρένα δεν πιάνουν, το αυτοκίνητο συμπεριφέρεται σαν βάρκα και γενικώς η οδήγηση δυσκολεύει πολύ. Όταν όμως το νερό κοπάσει υπάρχει άλλο ένα πρόβλημα: τα αντικείμενα που έχουν γεμίσει το δρόμο. Από σκουπίδια και χώμα μέχρι κλαδιά και πέτρες. Μεγάλες πέτρες. Μεγάλες και κοφτερές να σημειώσω επίσης. Και όταν πηγαίνεις με περίπου 80 χλμ δεν προλαβαίνεις να τις δεις και μετά καμιά φορά ελπίζεις η ρεζέρβα τουλάχιστον να κρατήσει. Έτσι την πάτησα κι εγώ και πάτησα μια πέτρα, έσκασε το λάστιχο με εκκωφαντικό θόρυβο και βρέθηκα να αλλάζω λάστιχο μέσα στη βροχή, μια ώρα πριν αρχίσει η ειδική στην οποία ήμουν φύλακας. Ευτυχώς ο Μιχάλης αποδείχθηκε πολύτιμη βοήθεια, όχι μόνο στην αλλαγή του ελαστικού, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Άλλο να είσαι μόνος μες στην θεομηνία κι άλλο με παρέα.

Με τα πολλά φτάσαμε στην ώρα μας στην ειδική, πήγαμε στη θέση μας, βγάλαμε τις φωτογραφικές μας μηχανές (μεταξύ των άλλων είχα δηλωθεί και ως φωτογράφος στην οργάνωση) και περιμέναμε. Οι πρωινοί θεατές δεν άργησαν να φανούν, όλοι στριμωγμένοι στα αυτοκίνητά τους, για να δουν τα αγωνιστικά μέσα από τα βρεγμένα παρμπρίζ τους.

Λίγο μετά το "000" όμως εμφανίστηκε ένα αγροτικό στον δρόμο. Κι ύστερα κι άλλο και μετά άλλο ένα πολιτικό. Αγωνιστικό κανένα. Ο ασύρματος όμως σιωπηλός. Τηλεφωνώ από το δωρεάν κινητό που μας μοίρασαν, αλλά ο τομεάρχης μου το είχε κλειστό. Δοκιμάζω στο προσωπικό του νούμερο και μου εξηγεί ότι λόγω καιρού η ειδική έγινε απλή γι αυτό δεν άνοιξαν καν τους ασύρματους και δεν έβαλε την κάρτα στο κινητό. Τζάμπα τόσος κόπος δηλαδή.. όπως κι αν είχε ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να φωτογραφίσουμε το βρεγμένο τοπίο, τα αγωνιστικά που περνούσαν σε ρυθμούς βόλτας (κάτι που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες) και να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της εξοχής. Έτσι άδοξα λοιπόν τελείωσε η καριέρα μου ως φύλακας του ράλλυ, πριν καν αρχίσει.

Το δεύτερο πέρασμα της ίδιας ειδικής γινόταν το απόγευμα. Ο καιρός είχε καθαρίσει, ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα και οι συνθήκες φαίνονταν ιδανικές για παρακολούθηση ράλλυ. Αυτή τη φορά ήμουν αναπληρωματικός φύλακας, που σήμαινε ότι μπορούσα να πάω (σχεδόν) όπου ήθελα και να κάτσω μαζί με κάποιον άλλο φύλακα, για βοήθεια. Διάλεξα μια καταπληκτική φουρκέτα, που υποσχόταν πολλά. Έκατσα σε ένα από τα απαγορευμένα σημεία για θεατές, σε όσο πιο ασφαλές σημείο μπορούσα και περίμενα. Η στροφή υποσχόταν τόσο θέαμα που σιγά σιγά εμφανίστηκαν άλλοι δύο φωτογράφοι, από περιοδικά. Καθώς όμως είχα έρθει πρώτος και ήμουν και φύλακας, είχα το πλεονέκτημα της επιλογής θέσης, έτσι η θέση "από την εξωτερική και πίσω" αποδείχθηκε μια πολύ καλή επιλογή. Αυτή τη φορά η ειδική πραγματοποιήθηκε κανονικά, βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες και φύγαμε χαρούμενοι.

Όταν το βράδυ έφτασα στο Ηράκλειο, διαπίστωσα ότι είχα χάσει την τελετή λήξης και την απονομή (πάει η αναμνηστική πλακέτα, κλαψ!) και το μόνο που βρήκα ήταν τους κατάκοπους ανθρώπους της διοργάνωσης στο γραφείο του ΑΟΚ, όπου γεμάτοι υπερένταση μάζευαν τον εξοπλισμό και έκαναν απολογισμό της ημέρας. Όλοι φαίνονταν έτοιμοι να καταρρεύσουν, όμως μια κρυφή ικανοποίηση πως όλα πήγαν καλά φαινόταν στο βλέμμα τους.

Ο δικός μου απολογισμός; Σίγουρα δεν θα το ξανακάνω. Όχι ότι δεν πέρασα καλά (ίσα ίσα η εμπειρία ήταν φοβερή), αλλά το κόστος του σκασμένου ελαστικού, της βενζίνης και τα παγωμένα πόδια από τις βρεγμένες κάλτσες, κάνουν το χόμπι αυτό απαγορευτικό για 'μένα...

Από svelon @ 10/11/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Πρόσφατα εγκατέστησα το Need for speed shift. Καταπληκτικό παιχνίδι κι όπως καταλαβαίνετε το έχω λιώσει...  όμως τα διάφορα bugs που εμφανίζει μόνο σε κάρτες γραφικών της ATI και ο υπερβολικά ευαίσθητος χειρισμός με το πληκτρολόγιο, με έκαναν να σκεφτώ: "και γιατί δεν πάω να τρέξω με το δικό μου αυτοκίνητο στους δρόμους να το φχαριστηθώ; Θα έχω 100% ρεαλισμό και τον τέλειο χειρισμό!". Ευτυχώς όμως, οι άνθρωποι της EA είχαν προβλέψει μια τέτοια αντίδραση από τους gamers και πήραν τα μέτρα τους. Στην αρχή του παιχνιδιού κι αμέσως μετά τους τίτλους εισαγωγής, γράφει με μεγάλα, καθαρά γράμματα:

If you want to race take it to your local track.
Make sure your car is safety inspected,
always wear a helmet and your seatbelt.

Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει:

Αν θέλεις να τρέξεις, τότε πήγαινε στην πίστα της περιοχής σου.
Σιγουρέψου ότι το αυτοκίνητό σου έχει ελεγχθεί για την ασφάλειά του,
Πάντα να φοράς κράνος και ζώνη.

Εντάξει σκέφτομαι, για να το λένε κάτι θα ξέρουν. Ας ακολουθήσω τις σοφές αυτές συμβουλές. Κι έτσι άρχισα να ψάχνω πως μπορώ να κάνω το όνειρό μου (να τρέξω με το δικό μου αυτοκίνητο) πραγματικότητα.

Περισσότερα

Από svelon @ 14/10/2009 12:10
Permalink | Σχόλια

Και τι έγινε όταν πήγα "στον φαναρτζή" θα αναρωτιέστε σίγουρα. Ε, λοιπόν θα σας πω.

Κατ αρχάς ήταν η "παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο". Από το πρωί άκουγα από την τηλεόραση της γριάς γειτόνισσας δύο ορόφους πιο πάνω (ναι, τη βάζει δυνατά) ανακοινώσεις για την γιορτή της οικολογίας, των εναλλακτικών μετακινήσεων κλπ. Βγήκα στο δρόμο με το ποδήλατο για να πάω στη δουλειά. Γύρω μου από τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων άκουγα τα ίδια νέα: "χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ", "ευκαιρία να δείξουμε τον καθαρό εαυτό μας" κλπ. Όλοι ένοιωθαν πως, ναι, σήμερα είναι μια σπουδαία μέρα για τον πλανήτη και αντάλλασσαν αγωνιστικούς χαιρετισμούς ενάντια στο μποτιλιάρισμα. Επίσης όλοι σκέφτηκαν πως αφού είναι ημέρα χωρίς αυτοκίνητο μπορούν να εκμεταλλευτούν τους άδειους δρόμους, παίρνοντας το αυτοκίνητο. Έτσι κατάφερα να αργήσω στη δουλειά κολλημένος στην κίνηση, ακόμα και με το ποδήλατο.

Λίγο αργότερα μπήκα σε ένα ταξί για να φτάσω στο συνεργείο. Ο ταξιτζής παραπονιόταν για την κίνηση, τους μισθούς, τις εργασιακές συνθήκες και τους διεφθαρμένους πολιτικούς. "Έχω αλλάξει 6 δουλειές και ξέρω" και ήταν μόλις 30 χρονών.. Με την καρδιά περιβόλι από τις ιστορίες του και με τρομερό άγχος για το τι είχε γίνει στο αυτοκίνητό μου, κατέβηκα και πλησίασα το σκονισμένο από υπολείμματα στόκου φαναρτζίδικο.

"Γεια, ήρθα να πάρω το..." Το άγριο βλέμμα του "βοηθού" με έκοψε. Κοίταξε στραβά προς τα μέσα και κατάλαβα ότι μάλλον κάτι μου έδειχνε. Προχώρησα διστακτικά και βρήκα τον "μηχανικό". Ο τύπος βγήκε, μου έδειξε το αυτοκίνητο και αστραπιαία όλο το περιβάλλον έγινε εγκάρδιο και φιλικό. Η δουλειά που είχε κάνει στο φτερό ήταν πραγματικά καλή. Δεν το περίμενα για να πω την αλήθεια, οπότε η χαρά ήταν διπλή.

Αυτό που με κέρδισε ήταν ότι φεύγοντας με σταμάτησαν για να μου δώσουν λίγη μπογιά που περίσσεψε, "για όπου χρειαστεί". Κανονικά θα υποψιαζόμουν ότι μάλλον έχουν ξεχάσει να βάψουν τα μισά, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής τους με έπεισε για το αγαθόν της πράξης τους. Έφυγα χαρούμενος κι έκατσα κι εγώ υπομονετικά στην κίνηση, ακούγοντας για την παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.

Από svelon @ 30/9/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Πέρασε η 5η Σεπτεμβρίου κι ούτε μου πέρασε από το μυαλό. Κι όμως, εκείνη την ημέρα αυτό το Blog έκλεινε 2 χρόνια ζωής! Ώρα για τον ετήσιο απολογισμό λοιπόν.

Φέτος το blog επισκέφτηκαν 5744 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία του google analytics, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν έρθει από κάποια αναζήτηση στο google. Το μεγαλύτερο ποσοστό των επισκεπτών διαβάζει πάνω από μια σελίδα (δηλαδή διαβάζει το άρθρο, πάει και στην κεντρική ή αντίστροφα). Τέλος η μεγαλύτερη κίνηση παρατηρείται από το μεσημέρι μέχρι το απόγευμα.

Καλά όλα αυτά για ένα blog που δεν διαφημίζεται πουθενά, έτσι; Χμ, βέβαια αυτό το "δεν διαφημίζεται πουθενά" είναι κάπως αναληθές. Αυτό το μήνα λοιπόν έγινε κάτι εκπληκτικό (ναι, είμαι ενθουσιασμένος): ένα άρθρο μου, το "το ψάρι και ο δρόμος" εκδόθηκε σε έντυπη μορφή στο πολύ καλό μηνιαίο περιοδικό αυτοκινήτου "Stop and Go"! Είμαι πραγματικά ευχαριστημένος από τον τρόπο που παρουσιάζεται το άρθρο στο περιοδικό, καθώς ακόμα και στην εισαγωγή του περιοδικού υπάρχουν ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια. Το ότι το τεύχος συνέπεσε με τα γενέθλια του Blog είναι εντελώς συμπτωματικό. Αν ποτέ περάσετε από Κρήτη, ή αν ακόμα καλύτερα μένετε σε αυτή, μην το χάσετε, αν και τοπικό περιοδικό είναι σίγουρα αντάξιο των πανελλαδικών ανταγωνιστών του, με πολύ άνετο και φιλικό ύφος.

Τα ευχάριστα δεν σταμάτησαν εκεί. Τον προηγούμενο μήνα η google μου έστειλε την πρώτη επιταγή από τις διαφημίσεις (ναι, αυτές που βλέπετε δεξιά, είναι διαφημίσεις από την google). Αυτά είναι μάλλον τα πρώτα λεφτά που βγάζω internetικώς! Αυτά τα δύο γεγονότα, συν το ότι μέσα από comments γνώρισα κι άλλους "ομοϊδεάτες" bloggers και blogs, όπως το πραγματικά καλογραμμένο Athens Car Blog, μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω.

Και τώρα επιστρέφουμε στην κανονική ροή του προγράμματος...

Από svelon @ 25/9/2009 16:19
Permalink | Σχόλια

Τι κάνει έναν φαναρτζή καλό; Το να είναι καλός τεχνίτης; Το να είναι μάστορας; Το να δίνει και εγγύηση για τη δουλειά που θα κάνει; Το να μπορεί να επιδιορθώσει τα πάντα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος; Μήπως όλα αυτά μαζί ή και κάτι ακόμα;

Τα παλιά χρόνια, ο κόσμος πήγαινε στον παπά της ενορίας, εξομολογούνταν κι έπαιρνε άφεση αμαρτιών και το πιο σημαντικό, συμβουλές. Οι συμβουλές του παπά στη σύγχρονη κοινωνία τείνουν να αντικατασταθούν με τις συμβουλές του ψυχολόγου. Όπως κι αν έχει, η διαδικασία της εξομολόγησης ή της ψυχανάλυσης καταλήγει στο να νοιώσει ο "αμαρτωλός" ή ο "ασθενής" καλύτερα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Κάτι παρόμοιο οφείλει να κάνει κι ο φαναρτζής, αλλά και κάθε μηχανικός. Πρέπει να δίνει την αίσθηση στον πελάτη ότι το αυτοκίνητό του αξίζει τον κόπο και το χρήμα που ρίχνει ο ιδιοκτήτης του για να το διατηρεί σε καλή κατάσταση. Πρέπει να τον πείθει ότι, καθώς αυτός είναι "ειδικός και ξέρει", εκτιμάει το όχημα και χαίρεται που θα δουλέψει πάνω του.  Πρέπει επίσης να υπονοήσει ότι με τη δουλειά που θα κάνει, όχι μόνο θα διορθωθούν οι ζημιές, αλλά και θα βελτιωθούν οι επιδόσεις, η εμφάνιση και γενικά όλο το αυτοκίνητο. Γενικά πρέπει να κάνει τον πελάτη του να νοιώσει καλά.

Τις προάλλες λοιπόν βγήκα για έρευνα αγοράς. Ένα αρκετά αστείο περιστατικό έκανε το πίσω αριστερό φτερό κάπως, εχμ, άσχημο. Έτσι πήγα σε δυο-τρεις φαναρτζήδες για τους οποίους ήξερα ότι είναι εξίσου καλοί και ρώτησα τιμές κι έκοψα αντιδράσεις.

• Ο πρώτος έδειξε ενθουσιασμένος με το όχημα, αλλά ήταν κάπως ακριβός. Όταν μου έδινε την επαγγελματική του κάρτα με ένα κρυφό χαμόγελο, είδα έκπληκτος τυπωμένο ένα αυτοκίνητο σαν το δικό μου. "Γι' αυτό και μόνο, αξίζει τον κόπο" σκέφτηκα.
  
• Ο δεύτερος ήταν απλά αδιάφορος και μου πρότεινε στα ίσα "το κόβουμε και βάζουμε καινούριο φτερό". Δεν ρώτησα καν τιμή κι έφυγα σπινιάροντας.
• Ο τρίτος ήταν γνωστός γνωστού και κλπ, έκανε πολύ καλή τιμή, αλλά η συμπεριφορά του ήταν εντελώς αποκαρδιωτική. "Μην το φτιάξεις αυτό, μόνο για ομορφιά είναι, δεν αξίζει", "τώρα να ρίξεις λεφτά σε τόσο παλιό αμάξι γι αυτή την ακρούλα δεν έχει νόημα", "μη", "όχι", "δεν"...

Από svelon @ 22/9/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Μάλλον ήμουν η τελευταία φουρνιά οδηγών που έδωσε εξετάσεις θεωρητικής οδήγησης με χαρτί και με μολύβι (άντε, στυλό). Από τότε η τεχνολογία επιτέλους διείσδυσε κι εκεί. Η θεωρητική εξέταση των οδηγών γίνεται πλέον μέσω υπολογιστή, με ένα αρκετά συμπαθητικό πρόγραμμα: το Test Drive.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι πραγματικά απλό στη χρήση του, είναι γρήγορο, είναι ασφαλές, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια να κλέψει κάποιος και γενικά δείχνει δουλεμένο. Στους υπολογιστές της εξέτασης δουλεύει άψογα. Το ακόμα καλύτερο είναι ότι διατίθεται από το υπουργείο δωρεάν ώστε να το κατεβάσει ο κάθε υποψήφιος στον υπολογιστή του και να εξασκηθεί όσο θέλει σε κανονικά τεστ.

Όλα καλά μέχρι που κάποιος πάει να το εγκαταστήσει στον υπολογιστή του. Εκεί, αρχίζουν τα περίεργα. Κατ' αρχάς στις οδηγίες εγκατάστασης λέει πως τρέχει μόνο σε windows. Όχι trendy φίλε με το Mac, να κόψεις το λαιμό σου. Κι εσύ καμένε σπασίκλα με το Linux. Κι εσύ να κόψεις το λαιμό σου. Τέλος πάντων, λύσεις υπάρχουν, οπότε το προσπερνάμε αυτό.

Μετά την εγκατάσταση έρχεται το ακόμα πιο περίεργο. Στο εγχειρίδιο εγκατάστασης του προγράμματος, γράφει χαρακτηριστικά:

"Προκειμένου να προσομοιώνει με ακρίβεια την πραγματική εξέταση, το πρόγραμμα χρειάζεται ρύθμιση των παραμέτρων ανάλυσης της οθόνης και της γραμματοσειράς."

και συνεχίζει εξηγώντας πως απαιτείται ανάλυση 1024 Χ 768 και μέγεθος γραμμάτων 120DPI. Αλλιώς το πρόγραμμα δεν τρέχει.

Και τώρα θα ήθελα πραγματικά κάποιος να μου εξηγήσει, και ειδικά κάποιος από το ΤΕΙ Αθήνας που κατά τα φαινόμενα ανέλαβε την ανάπτυξη του συγκεκριμένου προγράμματος, αν πραγματικά πιστεύει ότι ακριβής προσομοίωση σημαίνει ακόμα και στην ανάλυση και το μέγεθος της γραμματοσειράς.

Και έστω ότι το πιστεύει (με κάποιο διεστραμμένο τρόπο). Τι γίνεται ρε φίλε με οθόνες μεγαλύτερες από αυτές που έχουν τα κέντρα εξέτασης; Με τους γρηγορότερους υπολογιστές ίσως; Τις διαφορετικές φωτιστικές συνθήκες;

Δεν είμαστε σοβαροί μου φαίνεται...

Από svelon @ 9/9/2009 12:29
Permalink | Σχόλια

- Λοιπόν ξέρεις τι μου λείπει μικρέ;
- Τι θα μπορούσε να σου λείπει;
- Θα ήθελα να ήμουν στην ηλικία σου..
- Καλά, δεν είσαι τόσο γέρος πια!
- ..και να έχω το Fiat Ritmo που είχα τότε. Να τυραννιέμαι με το τσοκ και τα θολωμένα τζάμια και τον θόρυβο από τα ανοιχτά παράθυρα το καλοκαίρι. Και πάνω απ' όλα να βλέπω τις Porsche να με προσπερνάνε και να τις ονειρεύομαι, αλλά να εξακολουθώ να οδηγώ το μικρό κι αργό μου αυτοκινητάκι.

Αυτά είπε και μετά η τουρμπίνα του Aero σφύριξε με ανακούφιση.

Από svelon @ 2/9/2009 13:10
Permalink | Σχόλια