Driving

Όταν μάθαινα οδήγηση, διάφοροι μέντορες μου λέγανε "ε, αυτό, θα έρθει με την εμπειρία" ή "ο καλός οδηγός είναι ο έμπειρος οδηγός" κλπ. Και πείσμωνα γιατί, όπως και να το έκανα, η οδηγική μου εμπειρία ήταν δεν ήταν 2 μηνών και τσαντιζόμουν γιατί ήταν σαν να μου έλεγαν έμμεσα ότι δεν είμαι καλός οδηγός. Τελικά όμως τι είναι αυτή η εμπειρία; Καλά, τα βασικά να αλλάζεις ταχύτητες χωρίς καν να το σκέφτεσαι και να μη χρειάζεται προσπάθεια για να οδηγήσεις γενικότερα, είναι θέμα εξάσκησης και μπορείς να το μάθεις με λίγες μέρες επιμονής. Αυτό εννοούσαν όμως;

Πιστεύω πως όχι, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαιναν. Ας δούμε μια μικρή λίστα με κάποια πράγματα που πιστεύω πως πρέπει ως οδηγός να ζήσεις για να γίνεις "καλύτερος οδηγός" (ότι κι αν σημαίνει αυτό).

1. Να τρακάρεις. Ναι, καλά διάβασες. Όπως ένας καλός καπετάνιος πρέπει να έχει ζήσει τουλάχιστον ένα ναυάγιο, έτσι κι ο οδηγός πρέπει να ζήσει τουλάχιστον μια τράκα. Δεν λέω να το κάνεις επίτηδες, αλλά σίγουρα με το τρακάρισμα νιώθεις πάνω σου ότι αυτά που λένε στην τηλεόραση για ατυχήματα με τραγικές συνέπειες δεν είναι και τόσο μακριά κι έξω από εσένα. Επίσης έτσι καταλαβαίνεις ως ένα βαθμό τα όρια της ασφάλειάς σου.
2. Να οδηγήσεις ένα ψηλό φορτηγό σε κίνηση σε κανονικούς (έως στενούς) δρόμους. Από εκεί βλέπεις τα υπόλοιπα αυτοκίνητα απλά σαν ένα σμήνος εμπόδια. Η επιτάχυνση και η επιβράδυνση είναι κατά πολύ χειρότερες από ενός επιβατικού αυτοκινήτου, όπως και οι διαστάσεις. Η αίσθηση που έχεις για το χώρο αλλάζει εντελώς. Καταλαβαίνεις επίσης γιατί έχει νόημα να παρκάρεις με τις ρόδες σε ευθεία (δε χωράει το φορτηγό αλλιώς), γιατί πρέπει να σταματάς στο πορτοκαλί και γενικά γιατί υπάρχουν πολλές από τις διατάξεις του ΚΟΚ.
3. Να οδηγήσεις ποδήλατο στην κίνηση. Εκεί πραγματικά καταλαβαίνεις τι θα πει αμυντική οδήγηση. Θες δε θες.
4. Να υδρολισθήσεις. Έτσι μόνο κατανοείς τι σημαίνει "στη βροχή γλιστράει" και πόσο πιο φυλαγμένα πρέπει να οδηγείς σε βρεγμένο δρόμο.
5. Να κάνεις "χειρόφρενα" σε μια άδεια αλάνα τουλάχιστον μια φορά. Εκτός του ότι είναι διασκεδαστικότατο, βοηθάει στο να βρεις τα όρια του αυτοκινήτου, τη συμπεριφορά του κατά τη μετατόπιση βάρους και πως να χειριστείς κάτι φαινομενικά εκτός ελέγχου.
6. Να οδηγήσεις αυτοκίνητα τουλάχιστον δύο διαφορετικών φιλοσοφιών. Αν έχεις SUV, να οδηγήσεις ένα χαμηλωμένο, αν έχεις "γρήγορο" να οδηγήσεις ένα "αργό", αν έχεις supermini να οδηγήσεις ένα station wagon. Αυτό σε βοηθάει στο να καταλάβεις ότι δεν είναι όλα τα αυτοκίνητα ίδια και κυρίως το γεγονός ότι κάτι που για εσένα είναι εύκολο και αυτονόητο μπορεί με άλλο όχημα να μην είναι, οπότε και η συμπεριφορά σου στο δρόμο αλλάζει.
7. Να βρεθείς σε ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είναι πάρα πολύ καλός. Παρατηρώντας πολλές φορές μαθαίνουμε πολλά.
8. Να βρεθείς σε ένα αυτοκίνητο ο οδηγός του οποίου είναι πάρα πολύ κακός. Υπάρχουν λάθη πολύ διδακτικά που ίσως ποτέ να μη φανταζόσουν ότι μπορούν να γίνουν ή βλέπεις τα δικά σου λάθη σε υπερμετρικό βαθμό, κάτι που σε μαθαίνει τι να αποφεύγεις.
   
9. Να πλύνεις μόνος σου το αυτοκίνητό σου. Πλένοντάς το, όχι μόνο το καθαρίζεις, αλλά το γνωρίζεις κιόλας. Επειδή αναγκαστικά έρχεσαι πολύ κοντά σε κάθε σημείο του αυτοκινήτου, η κάθε μικρή λεπτομέρεια του design, αλλά κυρίως και της λειτουργικότητάς του, σου αποκαλύπτεται δια μέσου της αφής, της πιο άμεσης αίσθησης.
10. Να οδηγήσεις με ξεφούσκωτα λάστιχα και αμέσως μετά το ίδιο όχημα με φουσκωμένα. Η διαφορά είναι τόσο εμφανής, που αποκλείεται να παραλήψεις έλεγχο πίεσης όποτε βρίσκεσαι στο βενζινάδικο.
    

Από svelon @ 20/11/2009 13:30
Permalink | Σχόλια

Και ήρθε η ώρα να συμμετάσχω σε ένα ράλλυ σαν κάτι παραπάνω από απλός θεατής. Τι; όχι, όχι, δεν έτρεχα με το πιστό μου αυτοκίνητο. Ούτε νοίκιασα κάποιο αγωνιστικό ειδικά για την περίπτωση. Απλά δέχτηκα την πρόσκληση να γίνω εθελοντής φύλακας στο 31ο Rally Κρήτης. Όσοι ξενέρωσαν μπορούν τώρα να σταματήσουν να διαβάζουν.

Κατ' αρχάς ας εξηγήσουμε τι συμβαίνει κατά τη διοργάνωση ενός ράλλυ, το backstage εν ολίγοις. Πέρα από τους αγωνιζόμενους, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα (πιθανότατα περισσότεροι από τους αγωνιζόμενους) που τρέχει πάνω κάτω από μέρες πριν, ώστε να διεξαχθεί με ασφάλεια το ράλλυ. Υπάρχουν άτομα που συντονίζουν, άτομα που κάνουν τις επαφές με τις τοπικές αρχές (για κλείσιμο δρόμων, παροχή υποστήριξης από την αστυνομία, την πυροσβεστική, το ΕΚΑΒ κλπ), άνθρωποι που στήνουν τον εξοπλισμό για τις χρονομετρημένες ειδικές διαδρομές, κριτές, αγωνοδίκες, άλλοι που ασχολούνται με την διαφήμιση του αγώνα, κάποιοι που βρίσκουν χορηγούς και πολλοί ακόμα που προσφέρονται ως εθελοντές. Οι εθελοντές μοιράζονται σε "φύλακες" και "ενδιάμεσους" και είναι αυτοί που στήνονται σε προκαθορισμένα σημεία κατά μήκος των ειδικών διαδρομών και φροντίζουν ώστε θεατές και αγωνιζόμενοι να παραμένουν ασφαλείς, μεταφέροντας μέσω ασυρμάτου ό,τι βλέπουν στους υπεύθυνους της οργάνωσης.

Τα οφέλη ενός φύλακα είναι μηδαμινά, αλλά η όλη εμπειρία εν τέλη θα μου μείνει αξέχαστη. Από το ράλλυ μπορεί να είδα λίγα πράγματα (ουσιαστικά μόνο μια -καλή- φουρκέτα), αλλά η διαδικασία του να φτάσω εκεί ήταν ανεπανάληπτη.

Όλα ξεκίνησαν νωρίς το πρωί της Κυριακής, κατά τις 6.30 όπου πριν με ξυπνήσει το ξυπνητήρι μια πολύ δυνατή βροντή το πρόλαβε. Έβρεχε καταρρακτωδώς και οι δρόμοι είχαν ήδη πλημμυρίσει. Δεν δίστασα όμως και βγήκα έξω, μπήκα στο αυτοκίνητο και βούτηξα στο δρόμο. Το ραντεβού ήταν στην άλλη μεριά της πόλης και πρώτα θα παραλάμβανα άλλον ένα φίλο φωτογράφο, τον Μιχάλη. Μπήκε στο αυτοκίνητο στάζοντας, και συνεχίσαμε τη βαρκάδα προς τον αγώνα.

Ήμασταν νυσταγμένοι, αλλά ενθουσιασμένοι για τον αγώνα και έτσι κατευθυνθήκαμε στο σημείο συνάντησης, ενώ η βροχή δυνάμωνε. Σύντομα όμως διαπιστώσαμε ότι οι δρόμοι πλημμύριζαν γρήγορα και ο ένας μετά τον άλλο έκλειναν από επιπλέοντες άδειους κάδους, μεγάλα πλαστικά οδοφράγματα ή απλά νερό.. Αλλάξαμε τρεις φορές διαδρομή, κι αφού περάσαμε από χείμαρρους, ποτάμια και πλημμυρισμένες γέφυρες φτάσαμε στο σημείο συνάντησης με 20 λεπτά καθυστέρηση. Φυσικά είχαν όλοι φύγει, οπότε συνεχίσαμε μόνοι μας προς την πρώτη ειδική, δηλαδή το Καστέλι.

Η πυκνή βροχή, όπως ίσως θα ξέρετε, προκαλεί πολλά προβλήματα. Δεν δουλεύουν τα φανάρια, η ορατότητα περιορίζεται στο ένα μέτρο, τα φρένα δεν πιάνουν, το αυτοκίνητο συμπεριφέρεται σαν βάρκα και γενικώς η οδήγηση δυσκολεύει πολύ. Όταν όμως το νερό κοπάσει υπάρχει άλλο ένα πρόβλημα: τα αντικείμενα που έχουν γεμίσει το δρόμο. Από σκουπίδια και χώμα μέχρι κλαδιά και πέτρες. Μεγάλες πέτρες. Μεγάλες και κοφτερές να σημειώσω επίσης. Και όταν πηγαίνεις με περίπου 80 χλμ δεν προλαβαίνεις να τις δεις και μετά καμιά φορά ελπίζεις η ρεζέρβα τουλάχιστον να κρατήσει. Έτσι την πάτησα κι εγώ και πάτησα μια πέτρα, έσκασε το λάστιχο με εκκωφαντικό θόρυβο και βρέθηκα να αλλάζω λάστιχο μέσα στη βροχή, μια ώρα πριν αρχίσει η ειδική στην οποία ήμουν φύλακας. Ευτυχώς ο Μιχάλης αποδείχθηκε πολύτιμη βοήθεια, όχι μόνο στην αλλαγή του ελαστικού, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Άλλο να είσαι μόνος μες στην θεομηνία κι άλλο με παρέα.

Με τα πολλά φτάσαμε στην ώρα μας στην ειδική, πήγαμε στη θέση μας, βγάλαμε τις φωτογραφικές μας μηχανές (μεταξύ των άλλων είχα δηλωθεί και ως φωτογράφος στην οργάνωση) και περιμέναμε. Οι πρωινοί θεατές δεν άργησαν να φανούν, όλοι στριμωγμένοι στα αυτοκίνητά τους, για να δουν τα αγωνιστικά μέσα από τα βρεγμένα παρμπρίζ τους.

Λίγο μετά το "000" όμως εμφανίστηκε ένα αγροτικό στον δρόμο. Κι ύστερα κι άλλο και μετά άλλο ένα πολιτικό. Αγωνιστικό κανένα. Ο ασύρματος όμως σιωπηλός. Τηλεφωνώ από το δωρεάν κινητό που μας μοίρασαν, αλλά ο τομεάρχης μου το είχε κλειστό. Δοκιμάζω στο προσωπικό του νούμερο και μου εξηγεί ότι λόγω καιρού η ειδική έγινε απλή γι αυτό δεν άνοιξαν καν τους ασύρματους και δεν έβαλε την κάρτα στο κινητό. Τζάμπα τόσος κόπος δηλαδή.. όπως κι αν είχε ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να φωτογραφίσουμε το βρεγμένο τοπίο, τα αγωνιστικά που περνούσαν σε ρυθμούς βόλτας (κάτι που δεν φαίνεται στις φωτογραφίες) και να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα της εξοχής. Έτσι άδοξα λοιπόν τελείωσε η καριέρα μου ως φύλακας του ράλλυ, πριν καν αρχίσει.

Το δεύτερο πέρασμα της ίδιας ειδικής γινόταν το απόγευμα. Ο καιρός είχε καθαρίσει, ο ήλιος έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα και οι συνθήκες φαίνονταν ιδανικές για παρακολούθηση ράλλυ. Αυτή τη φορά ήμουν αναπληρωματικός φύλακας, που σήμαινε ότι μπορούσα να πάω (σχεδόν) όπου ήθελα και να κάτσω μαζί με κάποιον άλλο φύλακα, για βοήθεια. Διάλεξα μια καταπληκτική φουρκέτα, που υποσχόταν πολλά. Έκατσα σε ένα από τα απαγορευμένα σημεία για θεατές, σε όσο πιο ασφαλές σημείο μπορούσα και περίμενα. Η στροφή υποσχόταν τόσο θέαμα που σιγά σιγά εμφανίστηκαν άλλοι δύο φωτογράφοι, από περιοδικά. Καθώς όμως είχα έρθει πρώτος και ήμουν και φύλακας, είχα το πλεονέκτημα της επιλογής θέσης, έτσι η θέση "από την εξωτερική και πίσω" αποδείχθηκε μια πολύ καλή επιλογή. Αυτή τη φορά η ειδική πραγματοποιήθηκε κανονικά, βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες και φύγαμε χαρούμενοι.

Όταν το βράδυ έφτασα στο Ηράκλειο, διαπίστωσα ότι είχα χάσει την τελετή λήξης και την απονομή (πάει η αναμνηστική πλακέτα, κλαψ!) και το μόνο που βρήκα ήταν τους κατάκοπους ανθρώπους της διοργάνωσης στο γραφείο του ΑΟΚ, όπου γεμάτοι υπερένταση μάζευαν τον εξοπλισμό και έκαναν απολογισμό της ημέρας. Όλοι φαίνονταν έτοιμοι να καταρρεύσουν, όμως μια κρυφή ικανοποίηση πως όλα πήγαν καλά φαινόταν στο βλέμμα τους.

Ο δικός μου απολογισμός; Σίγουρα δεν θα το ξανακάνω. Όχι ότι δεν πέρασα καλά (ίσα ίσα η εμπειρία ήταν φοβερή), αλλά το κόστος του σκασμένου ελαστικού, της βενζίνης και τα παγωμένα πόδια από τις βρεγμένες κάλτσες, κάνουν το χόμπι αυτό απαγορευτικό για 'μένα...

Από svelon @ 10/11/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Πρόσφατα εγκατέστησα το Need for speed shift. Καταπληκτικό παιχνίδι κι όπως καταλαβαίνετε το έχω λιώσει...  όμως τα διάφορα bugs που εμφανίζει μόνο σε κάρτες γραφικών της ATI και ο υπερβολικά ευαίσθητος χειρισμός με το πληκτρολόγιο, με έκαναν να σκεφτώ: "και γιατί δεν πάω να τρέξω με το δικό μου αυτοκίνητο στους δρόμους να το φχαριστηθώ; Θα έχω 100% ρεαλισμό και τον τέλειο χειρισμό!". Ευτυχώς όμως, οι άνθρωποι της EA είχαν προβλέψει μια τέτοια αντίδραση από τους gamers και πήραν τα μέτρα τους. Στην αρχή του παιχνιδιού κι αμέσως μετά τους τίτλους εισαγωγής, γράφει με μεγάλα, καθαρά γράμματα:

If you want to race take it to your local track.
Make sure your car is safety inspected,
always wear a helmet and your seatbelt.

Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει:

Αν θέλεις να τρέξεις, τότε πήγαινε στην πίστα της περιοχής σου.
Σιγουρέψου ότι το αυτοκίνητό σου έχει ελεγχθεί για την ασφάλειά του,
Πάντα να φοράς κράνος και ζώνη.

Εντάξει σκέφτομαι, για να το λένε κάτι θα ξέρουν. Ας ακολουθήσω τις σοφές αυτές συμβουλές. Κι έτσι άρχισα να ψάχνω πως μπορώ να κάνω το όνειρό μου (να τρέξω με το δικό μου αυτοκίνητο) πραγματικότητα.

Περισσότερα

Από svelon @ 14/10/2009 12:10
Permalink | Σχόλια

Και τι έγινε όταν πήγα "στον φαναρτζή" θα αναρωτιέστε σίγουρα. Ε, λοιπόν θα σας πω.

Κατ αρχάς ήταν η "παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο". Από το πρωί άκουγα από την τηλεόραση της γριάς γειτόνισσας δύο ορόφους πιο πάνω (ναι, τη βάζει δυνατά) ανακοινώσεις για την γιορτή της οικολογίας, των εναλλακτικών μετακινήσεων κλπ. Βγήκα στο δρόμο με το ποδήλατο για να πάω στη δουλειά. Γύρω μου από τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων άκουγα τα ίδια νέα: "χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ", "ευκαιρία να δείξουμε τον καθαρό εαυτό μας" κλπ. Όλοι ένοιωθαν πως, ναι, σήμερα είναι μια σπουδαία μέρα για τον πλανήτη και αντάλλασσαν αγωνιστικούς χαιρετισμούς ενάντια στο μποτιλιάρισμα. Επίσης όλοι σκέφτηκαν πως αφού είναι ημέρα χωρίς αυτοκίνητο μπορούν να εκμεταλλευτούν τους άδειους δρόμους, παίρνοντας το αυτοκίνητο. Έτσι κατάφερα να αργήσω στη δουλειά κολλημένος στην κίνηση, ακόμα και με το ποδήλατο.

Λίγο αργότερα μπήκα σε ένα ταξί για να φτάσω στο συνεργείο. Ο ταξιτζής παραπονιόταν για την κίνηση, τους μισθούς, τις εργασιακές συνθήκες και τους διεφθαρμένους πολιτικούς. "Έχω αλλάξει 6 δουλειές και ξέρω" και ήταν μόλις 30 χρονών.. Με την καρδιά περιβόλι από τις ιστορίες του και με τρομερό άγχος για το τι είχε γίνει στο αυτοκίνητό μου, κατέβηκα και πλησίασα το σκονισμένο από υπολείμματα στόκου φαναρτζίδικο.

"Γεια, ήρθα να πάρω το..." Το άγριο βλέμμα του "βοηθού" με έκοψε. Κοίταξε στραβά προς τα μέσα και κατάλαβα ότι μάλλον κάτι μου έδειχνε. Προχώρησα διστακτικά και βρήκα τον "μηχανικό". Ο τύπος βγήκε, μου έδειξε το αυτοκίνητο και αστραπιαία όλο το περιβάλλον έγινε εγκάρδιο και φιλικό. Η δουλειά που είχε κάνει στο φτερό ήταν πραγματικά καλή. Δεν το περίμενα για να πω την αλήθεια, οπότε η χαρά ήταν διπλή.

Αυτό που με κέρδισε ήταν ότι φεύγοντας με σταμάτησαν για να μου δώσουν λίγη μπογιά που περίσσεψε, "για όπου χρειαστεί". Κανονικά θα υποψιαζόμουν ότι μάλλον έχουν ξεχάσει να βάψουν τα μισά, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής τους με έπεισε για το αγαθόν της πράξης τους. Έφυγα χαρούμενος κι έκατσα κι εγώ υπομονετικά στην κίνηση, ακούγοντας για την παγκόσμια ημέρα χωρίς αυτοκίνητο.

Από svelon @ 30/9/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Πέρασε η 5η Σεπτεμβρίου κι ούτε μου πέρασε από το μυαλό. Κι όμως, εκείνη την ημέρα αυτό το Blog έκλεινε 2 χρόνια ζωής! Ώρα για τον ετήσιο απολογισμό λοιπόν.

Φέτος το blog επισκέφτηκαν 5744 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία του google analytics, ενώ οι περισσότεροι από αυτούς έχουν έρθει από κάποια αναζήτηση στο google. Το μεγαλύτερο ποσοστό των επισκεπτών διαβάζει πάνω από μια σελίδα (δηλαδή διαβάζει το άρθρο, πάει και στην κεντρική ή αντίστροφα). Τέλος η μεγαλύτερη κίνηση παρατηρείται από το μεσημέρι μέχρι το απόγευμα.

Καλά όλα αυτά για ένα blog που δεν διαφημίζεται πουθενά, έτσι; Χμ, βέβαια αυτό το "δεν διαφημίζεται πουθενά" είναι κάπως αναληθές. Αυτό το μήνα λοιπόν έγινε κάτι εκπληκτικό (ναι, είμαι ενθουσιασμένος): ένα άρθρο μου, το "το ψάρι και ο δρόμος" εκδόθηκε σε έντυπη μορφή στο πολύ καλό μηνιαίο περιοδικό αυτοκινήτου "Stop and Go"! Είμαι πραγματικά ευχαριστημένος από τον τρόπο που παρουσιάζεται το άρθρο στο περιοδικό, καθώς ακόμα και στην εισαγωγή του περιοδικού υπάρχουν ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια. Το ότι το τεύχος συνέπεσε με τα γενέθλια του Blog είναι εντελώς συμπτωματικό. Αν ποτέ περάσετε από Κρήτη, ή αν ακόμα καλύτερα μένετε σε αυτή, μην το χάσετε, αν και τοπικό περιοδικό είναι σίγουρα αντάξιο των πανελλαδικών ανταγωνιστών του, με πολύ άνετο και φιλικό ύφος.

Τα ευχάριστα δεν σταμάτησαν εκεί. Τον προηγούμενο μήνα η google μου έστειλε την πρώτη επιταγή από τις διαφημίσεις (ναι, αυτές που βλέπετε δεξιά, είναι διαφημίσεις από την google). Αυτά είναι μάλλον τα πρώτα λεφτά που βγάζω internetικώς! Αυτά τα δύο γεγονότα, συν το ότι μέσα από comments γνώρισα κι άλλους "ομοϊδεάτες" bloggers και blogs, όπως το πραγματικά καλογραμμένο Athens Car Blog, μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω.

Και τώρα επιστρέφουμε στην κανονική ροή του προγράμματος...

Από svelon @ 25/9/2009 16:19
Permalink | Σχόλια

Τι κάνει έναν φαναρτζή καλό; Το να είναι καλός τεχνίτης; Το να είναι μάστορας; Το να δίνει και εγγύηση για τη δουλειά που θα κάνει; Το να μπορεί να επιδιορθώσει τα πάντα με το χαμηλότερο δυνατό κόστος; Μήπως όλα αυτά μαζί ή και κάτι ακόμα;

Τα παλιά χρόνια, ο κόσμος πήγαινε στον παπά της ενορίας, εξομολογούνταν κι έπαιρνε άφεση αμαρτιών και το πιο σημαντικό, συμβουλές. Οι συμβουλές του παπά στη σύγχρονη κοινωνία τείνουν να αντικατασταθούν με τις συμβουλές του ψυχολόγου. Όπως κι αν έχει, η διαδικασία της εξομολόγησης ή της ψυχανάλυσης καταλήγει στο να νοιώσει ο "αμαρτωλός" ή ο "ασθενής" καλύτερα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Κάτι παρόμοιο οφείλει να κάνει κι ο φαναρτζής, αλλά και κάθε μηχανικός. Πρέπει να δίνει την αίσθηση στον πελάτη ότι το αυτοκίνητό του αξίζει τον κόπο και το χρήμα που ρίχνει ο ιδιοκτήτης του για να το διατηρεί σε καλή κατάσταση. Πρέπει να τον πείθει ότι, καθώς αυτός είναι "ειδικός και ξέρει", εκτιμάει το όχημα και χαίρεται που θα δουλέψει πάνω του.  Πρέπει επίσης να υπονοήσει ότι με τη δουλειά που θα κάνει, όχι μόνο θα διορθωθούν οι ζημιές, αλλά και θα βελτιωθούν οι επιδόσεις, η εμφάνιση και γενικά όλο το αυτοκίνητο. Γενικά πρέπει να κάνει τον πελάτη του να νοιώσει καλά.

Τις προάλλες λοιπόν βγήκα για έρευνα αγοράς. Ένα αρκετά αστείο περιστατικό έκανε το πίσω αριστερό φτερό κάπως, εχμ, άσχημο. Έτσι πήγα σε δυο-τρεις φαναρτζήδες για τους οποίους ήξερα ότι είναι εξίσου καλοί και ρώτησα τιμές κι έκοψα αντιδράσεις.

• Ο πρώτος έδειξε ενθουσιασμένος με το όχημα, αλλά ήταν κάπως ακριβός. Όταν μου έδινε την επαγγελματική του κάρτα με ένα κρυφό χαμόγελο, είδα έκπληκτος τυπωμένο ένα αυτοκίνητο σαν το δικό μου. "Γι' αυτό και μόνο, αξίζει τον κόπο" σκέφτηκα.
  
• Ο δεύτερος ήταν απλά αδιάφορος και μου πρότεινε στα ίσα "το κόβουμε και βάζουμε καινούριο φτερό". Δεν ρώτησα καν τιμή κι έφυγα σπινιάροντας.
• Ο τρίτος ήταν γνωστός γνωστού και κλπ, έκανε πολύ καλή τιμή, αλλά η συμπεριφορά του ήταν εντελώς αποκαρδιωτική. "Μην το φτιάξεις αυτό, μόνο για ομορφιά είναι, δεν αξίζει", "τώρα να ρίξεις λεφτά σε τόσο παλιό αμάξι γι αυτή την ακρούλα δεν έχει νόημα", "μη", "όχι", "δεν"...

Από svelon @ 22/9/2009 12:01
Permalink | Σχόλια

Μάλλον ήμουν η τελευταία φουρνιά οδηγών που έδωσε εξετάσεις θεωρητικής οδήγησης με χαρτί και με μολύβι (άντε, στυλό). Από τότε η τεχνολογία επιτέλους διείσδυσε κι εκεί. Η θεωρητική εξέταση των οδηγών γίνεται πλέον μέσω υπολογιστή, με ένα αρκετά συμπαθητικό πρόγραμμα: το Test Drive.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι πραγματικά απλό στη χρήση του, είναι γρήγορο, είναι ασφαλές, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια να κλέψει κάποιος και γενικά δείχνει δουλεμένο. Στους υπολογιστές της εξέτασης δουλεύει άψογα. Το ακόμα καλύτερο είναι ότι διατίθεται από το υπουργείο δωρεάν ώστε να το κατεβάσει ο κάθε υποψήφιος στον υπολογιστή του και να εξασκηθεί όσο θέλει σε κανονικά τεστ.

Όλα καλά μέχρι που κάποιος πάει να το εγκαταστήσει στον υπολογιστή του. Εκεί, αρχίζουν τα περίεργα. Κατ' αρχάς στις οδηγίες εγκατάστασης λέει πως τρέχει μόνο σε windows. Όχι trendy φίλε με το Mac, να κόψεις το λαιμό σου. Κι εσύ καμένε σπασίκλα με το Linux. Κι εσύ να κόψεις το λαιμό σου. Τέλος πάντων, λύσεις υπάρχουν, οπότε το προσπερνάμε αυτό.

Μετά την εγκατάσταση έρχεται το ακόμα πιο περίεργο. Στο εγχειρίδιο εγκατάστασης του προγράμματος, γράφει χαρακτηριστικά:

"Προκειμένου να προσομοιώνει με ακρίβεια την πραγματική εξέταση, το πρόγραμμα χρειάζεται ρύθμιση των παραμέτρων ανάλυσης της οθόνης και της γραμματοσειράς."

και συνεχίζει εξηγώντας πως απαιτείται ανάλυση 1024 Χ 768 και μέγεθος γραμμάτων 120DPI. Αλλιώς το πρόγραμμα δεν τρέχει.

Και τώρα θα ήθελα πραγματικά κάποιος να μου εξηγήσει, και ειδικά κάποιος από το ΤΕΙ Αθήνας που κατά τα φαινόμενα ανέλαβε την ανάπτυξη του συγκεκριμένου προγράμματος, αν πραγματικά πιστεύει ότι ακριβής προσομοίωση σημαίνει ακόμα και στην ανάλυση και το μέγεθος της γραμματοσειράς.

Και έστω ότι το πιστεύει (με κάποιο διεστραμμένο τρόπο). Τι γίνεται ρε φίλε με οθόνες μεγαλύτερες από αυτές που έχουν τα κέντρα εξέτασης; Με τους γρηγορότερους υπολογιστές ίσως; Τις διαφορετικές φωτιστικές συνθήκες;

Δεν είμαστε σοβαροί μου φαίνεται...

Από svelon @ 9/9/2009 12:29
Permalink | Σχόλια

- Λοιπόν ξέρεις τι μου λείπει μικρέ;
- Τι θα μπορούσε να σου λείπει;
- Θα ήθελα να ήμουν στην ηλικία σου..
- Καλά, δεν είσαι τόσο γέρος πια!
- ..και να έχω το Fiat Ritmo που είχα τότε. Να τυραννιέμαι με το τσοκ και τα θολωμένα τζάμια και τον θόρυβο από τα ανοιχτά παράθυρα το καλοκαίρι. Και πάνω απ' όλα να βλέπω τις Porsche να με προσπερνάνε και να τις ονειρεύομαι, αλλά να εξακολουθώ να οδηγώ το μικρό κι αργό μου αυτοκινητάκι.

Αυτά είπε και μετά η τουρμπίνα του Aero σφύριξε με ανακούφιση.

Από svelon @ 2/9/2009 13:10
Permalink | Σχόλια

Είσαι σε διακοπές, μην το σκέφτεσαι, χαλάρωσε.

10χλμ/ώρα. Με τα πόδια θα είχα φτάσει τώρα... όπα, όχι άλλες τέτοιες σκέψεις, χαλάρωσε.

Δεν έχει νόημα να πατήσεις κόρνα, χαλάρωσε.

Κάνει και στάση! Ε, όχι! Ηρεμία, χαλάρωσε. Στο κάτω κάτω οι τουρίστες φαίνονται εκστασιασμένοι. Προσπάθησε να δεις ό,τι βλέπουν κι αυτοί. Τι έλεγε το διαφημιστικό; Χμ, για να δω Γαλλικά.. Αγγλικά.. Γερμανικά.. Ελληνικά δεν έχει, αλλά κάτι καταλαβαίνω κι απ' αυτά. "παραδοσιακό χωριό και αξιοθέατα". Χμ, είχαν και λεωφόρους φαίνεται από παλιά εδώ. Και παραδοσιακότατα πολυκαταστήματα και "Παμπ" και βέβαια "λάιβ γκερλς". Ωραία αυτά τα λάιβ γκερλς, μάλλον γι' αυτό γουστάρουν οι τουρίστες, βρίσκουν που θα πάνε το βράδυ. Τέλος πάντων, ηρεμία και υπομονή...

Αν οι σκέψεις σας φαίνονται οικείες, τότε ξέρετε ήδη για τι μιλάω. Καλό καλοκαίρι και δώρο η απόλυτη καλοκαιρινή αφίσα (κάνει και για desktop background, για όλους εσάς που έχετε ξεμείνει στο γραφείο ή μόλις γυρίσατε από διακοπές):

Ο τίτλος παραπέμπει βέβαια σε Monty Pythons και το "bridge of death" (προφέρεται με το ίδιο αξάν)

Από svelon @ 17/8/2009 13:01
Permalink | Σχόλια

Δεν ξέρω πόσους "οδηγάρες" έχετε γνωρίσει, πάντως σίγουρα θα ξέρετε πόσο μοιάζουν με τους κυνηγούς και τους ψαράδες. Οι ιστορίες τους εμπεριέχουν τόσες υπερβολές που στο τέλος κανείς δεν τους πιστεύει. Είναι όμως απολαυστικότατες, ιδιαίτερα ο τρόπος που τις διηγούνται. Ο καλύτερος που έχω γνωρίσει μέχρι στιγμής είναι ένας βενζινοπώλης στην Αγία Τριάδα Αργολίδος.

Πρόκειται για έναν πραγματικά πωρωμένο ιδιοκτήτη ενός καραφτιαγμένου Subaru Impreza WRX (το οποίο λίγα έχει να ζηλέψει από ένα αντίστοιχο WRC). Ο τύπος μίλαγε παθιασμένα, κουνώντας τα χέρια του όσο διηγούνταν τις απίστευτες κόντρες του, σαν να άλλαζε ταχύτητες (πως είναι το air guitar, αλλά με οδήγηση). Επίσης κοίταζε συνέχεια γύρω γύρω σαν να κοιτάει τους καθρέπτες του, με το μάτι του να γυαλίζει, σαν να ξαναζούσε τις στιγμές που περιέγραφε.

Οι δηλώσεις του "Φίλε, αν το πιστεύεις, από εδώ μέχρι το Ολυμπιακό στάδιο, το κάνω σε 37 λεπτά" και "εκεί που μου παίζει τα φώτα το Porschικό, κατεβάζω μια τετάρτη και με τα φλογίδια πίσω του ρίχνω μερικές ψωλιές" με έκαναν να χαμογελάσω. Οι ατάκες "και του λέω του μπάτσου: μάλλον λάθος κάνει το μηχάνημα και λέει 250, γιατί εγώ ακόμα το στρώνω" και η συνέχεια "- μα καλά φίλε αστυνομικέ, γιατί μυρίζει έτσι το περιπολικό; - το τελικιάσαμε για να σε φτάσουμε. Και του λεγα του οδηγού, άστον μωρέ τον άνθρωπο να πάει στην ευχή του Θεού να ηρεμήσουμε κι εμείς" έμειναν στην ιστορία.

Είπε κι άλλα πολλά, άλλα πιστευτά κι άλλα καθόλου, αλλά τα έλεγε με τέτοιο τρόπο που δεν είχε σημασία. Τις ιστορίες του τις απολάμβανα σαν να καθόμουν στο κάθισμα του συνοδηγού, βγάζοντας γλώσσα στις Porsche και κάνοντας γκριμάτσες στις κάμερες.

Από svelon @ 5/8/2009 11:07
Permalink | Σχόλια